Ονειρο κι εφιάλτης…

Νικήτας Καραγιάννης «Σκέφτομαι να γυρίσω στην Ελλάδα», είπα μια μέρα, πριν από 20 χρόνια, τηλεφωνικά στο φίλο μου το Δημήτρη. Ζούσα στο Μαϊάμι, αλλά παρά το γεγονός ότι βρισκόμουν σ’ έναν επίγειο «παράδεισο» οι συγκυρίες με ωθούσαν να επιστρέψω στην πατρίδα. «Είσαι τρελός; Κάτσε στ’ αβγά σου αγόρι μου», μου απάντησε ο φίλος μου χωρίς [...]

Κάποτε στην Ελλάδα…

Θοδωρής Αντωνόπουλος «Το οικονομικό καθεστώς της Ελλάδας είναι τόσο αλλόκοτο… Ζει σε πλήρη χρεοκοπία αφότου γεννήθηκε… Ολοι οι προϋπολογισμοί παρουσιάζουν έλλειμμα… Η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε ένα δάνειο στο εξωτερικό… Οι πόροι του σπαταλήθηκαν δίχως κανένα όφελος για τον τόπο… Οι φορολογούμενοι δεν πληρώνουν… Οι πλούσιοι βρίσκουν τρόπο να απατούν το κράτος… Οι (κρατικοί) υπάλληλοι δεν σκέφτονται [...]

Πατρίδα, η [όνομα γένους θηλυκού, ετυμολογικά αρσενική, νοήματος ουδέτερου]

Γιάννης Παπαγιαννόπουλος Γεννήθηκα 15 Ιουλίου, Πέμπτη μεσημέρι. Καθόλου βολική ημερομηνία πρέπει να σας ενημερώσω. Για το Πέμπτη πάει στο καλό: μετά από 20 χρόνια κατάφερα να τη μετατρέψω στην αγαπημένη μου μέρα. Αλλά το ντάλα κατακαλόκαιρο που το πας; Και μη κοιτάς τώρα! Τότε ένα… σκατουλάκι 3 κιλών μέσα στο κλάμα έπρεπε να περάσει τους [...]

Μ’ ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι (και δεν είμαι εθνοπροδότης)

Θυμήθηκες σχολικές γιορτές που κωλοπαίδιζες, δασκάλους που βαριόσουν αφόρητα και βιβλία που μόλις τέλειωσε η χρονιά έκαψες. Θυμήθηκες κατορθώματα ηρώων που «ψώμωσε» κι αντρείεψε η «αγία ορθοδοξία». Σωκράτη, Πλάτωνα και Πυθαγόρα, Θεμιστοκλή, Αλέξανδρο. Επειτα, τα ‘κλεισες όλα σ’ ένα βιου μάστερ για να τα ‘χεις για το δρόμο, σαν φλασκί κονιάκ όταν ζυγώνει ο μαίστρος. Οταν κάποιος σου ‘λεγε κάτι για την σμπαραλιασμένη οικονομία -που τελεί υπό επίβλεψη από αυτούς τους βδελυρούς φραγκοβένετους που «ήντουσαν στις βαλανιδιές όταν εμείς μεγαλουργούσαμε» (sic)-, το θρήσκευμα στις ταυτότητες -το «τελευταίο προπύργιο ελληνικότητας που θέλουν να μας στερήσουν-, τις υπέρογκες σπατάλες σε εξοπλιστικά προγράμματα -γιατί έχουμε πέσει σε μοχθηρούς, αλλόθρησκους γειτονες-, αρκούσε άλλο ένα «κλικ» στο βιου μάστερ για να θυμηθείς πεδία δόξης λαμπρά και να «μπουκώσεις» εθνικοφροσύνη. Μ’ ένα άρλεκιν ξεχνιέμαι.