Κείμενο-Φωτογραφίες: Βασίλης Αναστασόπουλος

Μεσημέρι Παρασκευής, ώρα 13:05, βγαίνω από το σταθμό του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος. Νιώθω χαρούμενος και ευχάριστα ξαφνιασμένος, γιατί ένα παιδί που μοιράζει εφημερίδες έξω από το Μετρό, μου έχει μόλις δώσει στα χέρια τη Metropolis Weekend. Δεν περνούν παρά μερικά δευτερόλεπτα όμως, και το χαμόγελο «παγώνει». Στο φανάρι της Φιλελλήνων, εκεί, στη γωνία με τη Μητροπόλεως, στη μέση του δρόμου, κείτεται το σώμα ενός υψηλόσωμου μαύρου. Ανήμπορος να κινηθεί, χτυπημένος και σοκαρισμένος ταυτόχρονα, ο νεαρός άνδρας περιβάλλεται από δεκάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων. Αλλοι ρωτούν τι έχει συμβεί, άλλοι τους εξηγούν, προσθέτοντας και τη δική τους εκδοχή στην όλη ιστορία, άλλοι ζητούν ασθενοφόρο, του κάνουν αέρα και του προσφέρουν νερό.
Πλησιάζω ακόμα πιο κοντά. Προσπαθώντας να φανώ ψύχραιμος, ζητάω να μάθω τι έχει συμβεί, την ώρα που κάποιοι φωτογράφοι βγάζουν από τα σακίδιά τους τις επαγγελματικές τους κάμερες και αρχίζουν να τραβούν φωτογραφίες ή να μαγνητοσκοπούν τόσο τον ανήμπορο άνδρα που παραμένει ξαπλωμένος στη φλεγόμενη άσφαλτο, μέρα μεσημέρι, όσο και τις αντιδράσεις του πλήθους που τον περιβάλλει.

Την ώρα που κάποιοι συμπολίτες μας, πιο τολμηροί, εξοργισμένοι και «τσαμπουκάδες» από μένα, τα βάζουν με τους δημοτικούς αστυνομικούς που βρίσκονται λίγα μέτρα πιο μακριά, στην ασφάλεια του πεζοδρομίου, και με τους άνδρες της Τροχαίας, που αδυνατούν να ελέγξουν έστω στοιχειωδώς την κυκλοφορία, προκειμένου να φτάσει επιτέλους αυτό το «ρημάδι» το ασθενοφόρο, που όλο «έρχεται» κι όλο «στο δρόμο είναι», αλλά ακόμα να φανεί, αρχίζω σιγά-σιγά να συνθέτω στο μυαλό μου την εικόνα του τι έχει προηγηθεί. Ολες οι μαρτυρίες συμφωνούν στο γεγονός ότι οι άνδρες της δημοτικής αστυνομίας καταδίωξαν το μαύρο πλανόδιο μικροπωλητή, που -παρανόμως- πουλούσε τσάντες στην περιοχή του Συντάγματος. Εκείνος, στην προσπάθειά του να τους ξεφύγει, έπεσε -ή τον έσπρωξε ένας εκ των δημοτικών αστυνομικών, σύμφωνα με άλλους αυτόπτες, αυτήκοους και αυτόκλητους μάρτυρες- πάνω σε διερχόμενο όχημα, το οποίο είχε -φυσικά- εξαφανιστεί από το σημείο αμέσως μετά το περιστατικό. Για τα μάτια του κόσμου, έστω, για μια κατάθεση, δεν θα έπρεπε να βρισκόταν εκεί; Ευτυχώς, ένας ασπρομάλλης κύριος με ανοιχτό κίτρινο πουκάμισο κουνούσε επιδεικτικά ένα χαρτάκι μπροστά στα μάτια των αστυνομικών, υποστηρίζοντας ότι είχε προλάβει να καταγράψει τον αριθμό του οχήματος, προτού οι ίδιοι το αφήσουν να εξαφανιστεί.

Κάπου εκεί, διχασμένος πάντοτε ανάμεσα στο δημοσιογράφο και στον απλό πολίτη, έβγαλα το κινητό μου από την τσάντα μου και τράβηξα τις φωτογραφίες που συνοδεύουν το παρόν κείμενο. Δεν ξέρω αν είναι καλές ή κακές, κοντινές ή μακρινές, «κουνημένες» ή όχι… Και δεν με νοιάζει κιόλας. Ηθελα απλά να καταγράψω το γεγονός ότι μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, ώρα 13:30 πια, ένας νεαρός μαύρος άνδρας βρισκόταν ακόμα ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου και γύρω του δεκάδες άνθρωποι, όλων των ηλικιών, όλων των εθνικοτήτων, έδειχναν ταυτόχρονα, με την ετερόκλητη συμπεριφορά και τα ποικίλα σχόλιά τους, πόσο σκληρή, αλλά και πόσο ευαίσθητη ταυτόχρονα, μπορεί να είναι η ανθρώπινη φύση. Το μόνο που δεν μου προξένησε καμία εντύπωση, είναι ότι, ενόσω διαδραματίζονταν όλα τα παραπάνω, οι αστυνομικοί το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν, ήταν ή να διαπληκτίζονται με τους περαστικούς ή, απλά, να κοιτούν…
Το ασθενοφόρο ήρθε τελικά δύο λεπτά μετά τις 13:30, ο μαύρος άνδρας μεταφέρθηκε με το φορείο μέσα σε αυτό και μαζί του μπήκε και ένας φίλος του, ενδεχομένως και ομοεθνής του, ο οποίος πιθανότατα, λίγη ώρα νωρίτερα, πουλούσε επίσης τσάντες στο κέντρο της Αθήνας. Το πλήθος διαλύθηκε, η κυκλοφορία αποκαταστάθηκε και όλοι μας, πλην ελαχίστων, που συνέχισαν να διαπληκτίζονται με τους δημοτικούς αστυνομικούς, συνεχίσαμε το δρόμο μας και τη ζωή μας. Ηταν, απλά, άλλη μια μέρα στο κέντρο αυτής της πόλης…

Το αντίδοτο στη ρουτίνα της καθημερινότητας έχει έναν τίτλο: Βαλίτσες και Φύγαμε. Πρόκειται για ένα βιβλίο με τάσεις φυγής από την ανιαρή πραγματικότητα που έχει σκοπό να μας ταξιδέψει σε ένα δικό του σύμπαν, όπου κατοικούν το χιούμορ, η φιλία, τα όνειρα και φυσικά ο έρωτας! Εκεί περιμένουν να μας συναντήσουν και οι χαρακτήρες που τα υποστηρίζουν όλα αυτά με πάθος.

Μη φανταστείτε κάποιους εξιδανικευμένους ήρωες που κρατά η σκούφια τους από κάποιο αρχοντικό «τζάκι» και όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους. Απλοί, καθημερινοί άνθρωποι είναι και καθώς μας αποκαλύπτονται θα διαπιστώσουμε ότι πολλά χαρακτηριστικά τους μας είναι γνώριμα. Σίγουρα τα έχουμε συναντήσει σε γνωστούς και φίλους ή ίσως και όταν κοιταζόμαστε μπροστά σε έναν καθρέφτη. Είναι δυναμικοί, αυθόρμητοι, κάποιες φορές και μυστήριοι, ενώ φιλοδοξία τους είναι να αποκτήσει ο καθένας από αυτούς το δικό του fan club ανάμεσά μας.

Με το μυθιστόρημά τους αυτό οι συγγραφείς Γιάννης Μανάλης και Χάρης Παπαδόπουλος εξυμνούν το πρότυπο της σύγχρονης Ελληνίδας του 21ου αιώνα που έχει υιοθετήσει μία πιο επιθετική στάση απέναντι στη ζωή και είναι περισσότερο διεκδικητική στον έρωτα, κάτι που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι οι άνδρες. Το Βαλίτσες και Φύγαμε είναι ένα βιβλίο με κινηματογραφική ροή, που ήρθε για να μας «κλείσει» το μάτι με παιχνιδιάρικο τρόπο και να μας παροτρύνει να επανεκτιμήσουμε τις σχέσεις με τον εαυτό μας και τους άλλους.

Κι όλο αυτό προσκαλώντας μας να γίνουμε όλοι μαζί μέλη της πιο χαλαρής, διασκεδαστικής και αισιόδοξης παρέας. Άλλωστε το δικό του σύμπαν μπορεί να γίνει και δικό μας…

Θα θελε πολύ ο θείος Steve να πέφτουμε σήμερα από τα σύννεφα  ή εσκεμμένα διέρρευσε το πρότυπο iPhone 4 πριν από 3 περίπου μήνες; Ποτέ δεν θα το μάθουμε-μάλλον.  Αυτό που σίγουρα μάθαμε είναι πως η Apple βρίσκεται για άλλη μια φορά μπροστά από τον ανταγωνισμό με το νέο iPhone, το οποίο στέλνει στέλνει στα τάρταρα των trend το προηγούμενο μοντέλο. Οσοι πιστοί προσέλθετε…

Η νέα συσκευή είναι 24% πιο λεπτή σε σχέση με την προηγούμενη και διαθέτει περισσότερα από 100 καινούρια χαρακτηριστικά, μεταξύ των οποίων δυνατότητα βιντεοκλήσης, HD βίντεο, κάμερα 5Megapixel, Illuminated Sensor, 1,75 micron pixel size, 5x Digital Zoom, Tap Autofocus και LED Flash.

Η τιμή της θα ανέρχεται στα 199 δολάρια, ενώ η τιμή του προηγούμενου μοντέλου 3GS θα μειωθεί στα 99 δολάρια.

Το νέο iPhone θα κυκλοφορήσει στις 24 Ιουνίου σε πέντε αγορές, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, και τον Σεπτέμβριο σε άλλες 88 χώρες.

Παρά την επιτυχία του iPad κατά το πρώτο δίμηνο της κυκλοφορίας του – πουλήθηκαν περισσότερες από δύο εκατομμύρια συσκευές μέσα σε 60 ημέρες – το iPhone παραμένει η βασική γραμμή ανάπτυξης για την Apple.

Περισσότερα εδώ

χωρίς λόγια…

2 μήνες κοντά μετά την κατάρρευση της πλατφόρμας της ΒΡ στις 20 Απριλίου στον Κόλπο του Μεξικού, υπολογίζεται πως κάθε 24ωρο η διαρροή αργού πετρελαίου μπορεί να φτάνει ακόμη και τα 19.000 βαρέλια . Περίπου 10.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως συλλέγονται  μέσω του μηχανισμού απορρόφησης, ενώ η πετρελαιοκηλίδα έχει εξαπλωθεί σε τέσσερις αμερικανικές πολιτείες (Φλόριντα, Αλαμπάμα, Μισισίπι και Λουιζιάνα).

Την ίδια στιγμή, η επικοινωνιακή εκστρατεία «συγγνώμης» της ΒΡ στις ΗΠΑ σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες και Διαδίκτυο φαίνεται ότι οδηγεί μάλλον σε μεγαλύτερη κριτική εις βάρος της εταιρείας παρά σε κατανόηση.

Πρώτος που επέκρινε τα σποτ της ΒΡ ήταν ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα, που ανέφερε  ότι θα ήταν προτιμότερο η εταιρεία να ξοδεύει τα χρήματά της στην προσπάθεια καθαρισμού των ακτών και την αποζημίωση των ψαράδων και των μικρών επιχειρήσεων που επηρεάζονται άμεσα από την καταστροφή.

Ενας φοιτητής Νομικής κι εκπαιδευτής σκύλων που δεν έχει τίποτα, μα τα θέλει όλα. Ενας καθηγητής που τα έχει όλα, αλλά… δεν τα θέλει. Τι θα συμβεί όταν ο πρώτος αποφασίσει να πάρει τα πάντα από τον ανυποψίαστο καθηγητή του, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο με την οποία εκπαιδεύει τα σκυλιά;

«Ενα πεινασμένο στόμα» γέννησε η γραφίδα της Λένας Διβάνη, μια ιστορία φανταστική στην οποία «κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι συμπτωματική. Η ουσία της όμως είναι, δυστυχώς, εκατό τοις εκατό αληθινή».

Στο νέο της μυθιστόρημα «κομματιάζει» στερεότυπα, «ξεμπροστιάζει» παραστρατημένους θεσμούς, προβληματίζει, αφήνοντας παράλληλα ένα… παραθυράκι αισιοδοξίας.

Πολυγραφότατη συγγραφέας, καθηγήτρια Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στη Νομική και -εσχάτως- μέλος του νέου ΔΣ της ΕΡΤ. Η Λένα Διβάνη όμως είναι -πάνω και πέρα απ’ όλα- ένας άνθρωπος που διαθέτει λογική κι ευαισθησία. Αφορμή για να γράψει το νέο της βιβλίο ήταν «η κοινωνία που βλέπω να αλλάζει δραματικά τα τελευταία χρόνια». Κάτι αντίστοιχο, στάθηκε αφορμή για τη γόνιμη κι εντέλει ελπιδοφόρα κουβέντα που είχαμε.

Ο φοιτητής έχει τα νιάτα, μα δεν έχει χρήματα. Ο καθηγητής έχει χρήματα, μα δεν έχει νιάτα, κατανόηση… Και οι δύο φαίνεται πως τελικά δεν έχουν τίποτα. Τι κάνει έναν άνθρωπο να νιώθει γεμάτος;

Για μένα, κινητήρια δύναμη είναι η δημιουργικότητα μαζί με την αγνότητα των προθέσεων. Ας κάνει ο καθένας μας ό,τι μπορεί, όσο καλύτερα μπορεί και ας μην ανησυχεί τόσο για τα υλικά αγαθά. Αν έχεις καθαρά χέρια και καθαρή καρδιά, δεν χάνεσαι. Θα ζήσουμε όπως τα πετεινά του ουρανού.

Ο καθηγητής είναι εγκλωβισμένος σε μια εικόνα που έχτισε μα και του επέβαλλαν. Πόσο εγκλωβισμένοι είμαστε από τις «ταμπέλες» που μας «φοράνε» ή «φοράμε» εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας;

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε, φεύγουμε από το μαιευτήριο με το κοστουμάκι που πρέπει να φορέσουμε έτοιμο, κομμένο και ραμμένο ήδη. Αυτή όμως δεν είναι η ταυτότητα που διαλέξαμε, είναι δοτή και γι’ αυτό ασφυκτική. Πρέπει να ράψουμε αυτό το κοστούμι με το δικό μας πατρόν και το δικό μας ύφασμα, για να μας ζεστάνει…

Ποια ήταν η αφορμή για να γράψετε το «Eνα πεινασμένο στόμα»;

Η κοινωνία που βλέπω να αλλάζει δραματικά τα τελευταία χρόνια. Ο φόβος μου ότι αν δεν βρούμε τον πυρήνα της αθωότητας και της συμπόνιας θα χαθούμε σ’ έναν αλληλοσπαραγμό χωρίς όρια…

Eνα πεινασμένο στόμα δεν χορταίνει ποτέ;

Ποτέ. Δείτε τα παιδιά της κατοχής. Ποτέ δεν χόρτασαν. Είναι ψυχολογικής τάξεως η πείνα και γι’ αυτό είναι σαν το άπατο πηγάδι. Δεν γεμίζει ποτέ.

«Είναι η υπέρτατη εκπαιδεύτρια η ανάγκη», αναφέρετε στο βιβλίο σας. Αυτή η ανάγκη, μόνο σε αδιέξοδα και πράξεις απελπισίας μπορεί να οδηγήσει;

Oχι αναγκαστικά. Η ανάγκη μπορεί να σε οδηγήσει σε… φωτεινά μονοπάτια. Τώρα, ας πούμε, που φτωχαίνουμε όλοι είναι η μεγάλη μας ευκαιρία να εξαγνιστούμε κατά κάποιο τρόπο, να απαλλαγούμε από τα βαρίδια, τα νεοπλουτίστικα σουσούμια και τον παράλογο καταναλωτισμό.

Θα μπορούσαμε να ξαναβρούμε το παιδί που παίζει με τις πέτρες ευτυχισμένο μέσα μας. Θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε ξανά μια νέα αλληλεγγύη. Αλλά θα έχουμε την ωριμότητα να το κάνουμε ή θα «φαγωθούμε» απλώς μεταξύ μας;

Τα σκυλιά ζουν σε αγέλη. Οι άνθρωποι σε κοινωνίες. Ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά τους;

Σε αγέλες ζούμε κι εμείς κι έχουμε ανάγκη δυστυχώς από έναν αρχηγό για να νιώσουμε ασφαλείς. Η ανθρώπινη κοινωνία ποτέ δεν υπήρξε -ούτε τώρα φυσικά είναι- δημοκρατική. Απλώς έχουμε πολύ περισσότερες ψευδαισθήσεις από τα σκυλιά. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας.

«Η ουσία της ιστορίας όμως είναι, δυστυχώς, εκατό τοις εκατό αληθινή». Βασιστήκατε σε υπαρκτά πρόσωπα;

Οχι, γιατί δεν ήθελα να κάνω ριάλιτι. Οι καταστάσεις που περιγράφω όμως είναι αληθινές, τις έχω ζήσει ή τις έχω παρακολουθήσει. Κι αυτό είναι το πιο λυπηρό…

Στο βιβλίο «ξεμπροστιάζετε» τον παραστρατημένο θεσμό της ελληνικής οικογένειας. Τι θα έπρεπε ν’ αλλάξει προκειμένου να έρθουν υγιείς ισορροπίες;

Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να γίνει και αν θα μπορούσε να γίνει κάτι. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν μ’ αρέσει αυτό που βλέπω κι αυτό που ζω. Σαπίζει και βρωμάει…

Τι μπορεί να σας κάνει να φτάσετε στα άκρα, αν όχι να τα ξεπεράσετε;

Το «κτήνος» μέσα μου που ελλοχεύει κάτω από το ωραίο μου ταγέρ…

Πολλές φορές, ο συγγραφέας με την πένα του «καθρεφτίζει» την κοινωνία. Εσείς πώς εισπράττετε όλα όσα συμβαίνουν τελευταία; Υπάρχει σωτηρία;

Σας είπα: Ή θα αλλάξουμ,ε ή θα χαθούμε. Αυτό πιστεύω.

Πόσο θα επηρεάσει η οικονομική κρίση το χώρο του βιβλίου; Η ψηφιακή εποχή (ebooks) θα βοηθήσει ή θα δυσκολέψει τα πράγματα;

Φυσικά και το βιβλίο θα «χτυπηθεί». Το βλέπω κι από μένα. Εκεί που αγόραζα πάνω από 10 βιβλία το μήνα τώρα αγοράζω μόνο αυτά που θέλω σίγουρα να διαβάσω. Το μόνο καλό είναι ότι η κρίση οδηγεί σε εσωστρέφεια. Oλοι θέλουμε να καταλάβουμε τι μας γίνεται, είμαστε μπερδεμένοι και αναζητούμε μια λύση στα βιβλία. Η ψηφιακή εποχή ακόμα δεν ξεδιπλώθηκε, αλλά ελπίζω να μας δώσει ένα χέρι βοήθειας. Eτσι κι αλλιώς είναι το μέλλον και κανείς δεν επιτρέπεται να το αγνοεί!

Ποια είναι η σχέση σας με το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Είναι εξαιρετική από την πρώτη στιγμή. Νομίζω πως δεν θα μπορούσα να ζήσω ούτε στιγμή εκτός δικτύου! Θα ένιωθα αφόρητη μοναξιά…

Πόσο σας εμπνέει η Αθήνα; Ποια είναι η αγαπημένη σας γωνιά στην πόλη;

Η Σκουφά, η Σόλωνος και η Σίνα, τα καφέ που αγαπάω κι η σχολή μου. Η οδός Καλλιδρομίου όπου έζησα πολύ ξέγνοιαστα χρόνια. Τώρα ζω στο Μαρούσι, αλλά κάθε Σάββατο ξυπνάω για να κατεβώ στη λαϊκή ν’ αγοράσω πορτοκάλια. Μετά θυμάμαι ότι δεν ζω πια εκεί και πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ…

Το χειρότερο όλων όμως είναι πως από το εικονιζόμενο μπέργκερ δεν υπάρχει πια ούτε ψίχουλο…

Τη δυνατότητα να ενσωματώνουν tweets στο περιεχόμενο του ιστότοπου τους προσφέρει πλέον η ομάδα του Twitter στους διαχειριστές blogs και ιστοσελίδων, όπως έκανε γνωστό μέσα από το ιστολόγιό της. Μέχρι σήμερα, δεν υπήρχε… κάποιος άλλος τρόπος για να πραγματοποιηθεί η παραπάνω διαδικασία και οι διαχειριστές χρησιμοποιούσαν screenshots ή αντέγραφαν το κείμενο των tweets ως εναλλακτική λύση.
Η νέα λειτουργία της δημοφιλούς microbloging υπηρεσίας, παρουσιάστηκε ανεπίσημα μέσα από αινιγματικό κείμενο στο blog της ομάδας του Twitter, όμως οι πληροφορίες επιβεβαιώθηκαν μέσω απαντητικού email από το Twitter το οποίο δημοσιεύτηκε σε ιστοσελίδα του εξωτερικού. H νέα δυνατότητα θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ένα απλό κομμάτι κώδικα και είναι διαθέσιμη άμεσα.