This slideshow requires JavaScript.
Κείμενο-Φωτογραφίες: Βασίλης Αναστασόπουλος
Μεσημέρι Παρασκευής, ώρα 13:05, βγαίνω από το σταθμό του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος. Νιώθω χαρούμενος και ευχάριστα ξαφνιασμένος, γιατί ένα παιδί που μοιράζει εφημερίδες έξω από το Μετρό, μου έχει μόλις δώσει στα χέρια τη Metropolis Weekend. Δεν περνούν παρά μερικά δευτερόλεπτα όμως, και το χαμόγελο «παγώνει». Στο φανάρι της Φιλελλήνων, εκεί, στη γωνία με τη Μητροπόλεως, στη μέση του δρόμου, κείτεται το σώμα ενός υψηλόσωμου μαύρου. Ανήμπορος να κινηθεί, χτυπημένος και σοκαρισμένος ταυτόχρονα, ο νεαρός άνδρας περιβάλλεται από δεκάδες ανθρώπους όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων. Αλλοι ρωτούν τι έχει συμβεί, άλλοι τους εξηγούν, προσθέτοντας και τη δική τους εκδοχή στην όλη ιστορία, άλλοι ζητούν ασθενοφόρο, του κάνουν αέρα και του προσφέρουν νερό.
Πλησιάζω ακόμα πιο κοντά. Προσπαθώντας να φανώ ψύχραιμος, ζητάω να μάθω τι έχει συμβεί, την ώρα που κάποιοι φωτογράφοι βγάζουν από τα σακίδιά τους τις επαγγελματικές τους κάμερες και αρχίζουν να τραβούν φωτογραφίες ή να μαγνητοσκοπούν τόσο τον ανήμπορο άνδρα που παραμένει ξαπλωμένος στη φλεγόμενη άσφαλτο, μέρα μεσημέρι, όσο και τις αντιδράσεις του πλήθους που τον περιβάλλει.
Την ώρα που κάποιοι συμπολίτες μας, πιο τολμηροί, εξοργισμένοι και «τσαμπουκάδες» από μένα, τα βάζουν με τους δημοτικούς αστυνομικούς που βρίσκονται λίγα μέτρα πιο μακριά, στην ασφάλεια του πεζοδρομίου, και με τους άνδρες της Τροχαίας, που αδυνατούν να ελέγξουν έστω στοιχειωδώς την κυκλοφορία, προκειμένου να φτάσει επιτέλους αυτό το «ρημάδι» το ασθενοφόρο, που όλο «έρχεται» κι όλο «στο δρόμο είναι», αλλά ακόμα να φανεί, αρχίζω σιγά-σιγά να συνθέτω στο μυαλό μου την εικόνα του τι έχει προηγηθεί. Ολες οι μαρτυρίες συμφωνούν στο γεγονός ότι οι άνδρες της δημοτικής αστυνομίας καταδίωξαν το μαύρο πλανόδιο μικροπωλητή, που -παρανόμως- πουλούσε τσάντες στην περιοχή του Συντάγματος. Εκείνος, στην προσπάθειά του να τους ξεφύγει, έπεσε -ή τον έσπρωξε ένας εκ των δημοτικών αστυνομικών, σύμφωνα με άλλους αυτόπτες, αυτήκοους και αυτόκλητους μάρτυρες- πάνω σε διερχόμενο όχημα, το οποίο είχε -φυσικά- εξαφανιστεί από το σημείο αμέσως μετά το περιστατικό. Για τα μάτια του κόσμου, έστω, για μια κατάθεση, δεν θα έπρεπε να βρισκόταν εκεί; Ευτυχώς, ένας ασπρομάλλης κύριος με ανοιχτό κίτρινο πουκάμισο κουνούσε επιδεικτικά ένα χαρτάκι μπροστά στα μάτια των αστυνομικών, υποστηρίζοντας ότι είχε προλάβει να καταγράψει τον αριθμό του οχήματος, προτού οι ίδιοι το αφήσουν να εξαφανιστεί.
Κάπου εκεί, διχασμένος πάντοτε ανάμεσα στο δημοσιογράφο και στον απλό πολίτη, έβγαλα το κινητό μου από την τσάντα μου και τράβηξα τις φωτογραφίες που συνοδεύουν το παρόν κείμενο. Δεν ξέρω αν είναι καλές ή κακές, κοντινές ή μακρινές, «κουνημένες» ή όχι… Και δεν με νοιάζει κιόλας. Ηθελα απλά να καταγράψω το γεγονός ότι μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, ώρα 13:30 πια, ένας νεαρός μαύρος άνδρας βρισκόταν ακόμα ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου και γύρω του δεκάδες άνθρωποι, όλων των ηλικιών, όλων των εθνικοτήτων, έδειχναν ταυτόχρονα, με την ετερόκλητη συμπεριφορά και τα ποικίλα σχόλιά τους, πόσο σκληρή, αλλά και πόσο ευαίσθητη ταυτόχρονα, μπορεί να είναι η ανθρώπινη φύση. Το μόνο που δεν μου προξένησε καμία εντύπωση, είναι ότι, ενόσω διαδραματίζονταν όλα τα παραπάνω, οι αστυνομικοί το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν, ήταν ή να διαπληκτίζονται με τους περαστικούς ή, απλά, να κοιτούν…
Το ασθενοφόρο ήρθε τελικά δύο λεπτά μετά τις 13:30, ο μαύρος άνδρας μεταφέρθηκε με το φορείο μέσα σε αυτό και μαζί του μπήκε και ένας φίλος του, ενδεχομένως και ομοεθνής του, ο οποίος πιθανότατα, λίγη ώρα νωρίτερα, πουλούσε επίσης τσάντες στο κέντρο της Αθήνας. Το πλήθος διαλύθηκε, η κυκλοφορία αποκαταστάθηκε και όλοι μας, πλην ελαχίστων, που συνέχισαν να διαπληκτίζονται με τους δημοτικούς αστυνομικούς, συνεχίσαμε το δρόμο μας και τη ζωή μας. Ηταν, απλά, άλλη μια μέρα στο κέντρο αυτής της πόλης…
